Wzorzec FCI nr 246 /20.01.1998/F/D/GB

TERIER CZESKI (Český Teriér)

Pochodzenie: Republika Czeska
Data publikacji obowiązującego wzorca: 11.03.1997
Użytkowanie: dawniej terier do polowania na lisy i borsuki, dzisiaj trzyma się go raczej jako psa do towarzystwa.
Klasyfikacja FCI: grupa 3 teriery
sekcja 2 teriery małe
Próby pracy nie są wymagane.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY:
Terier czeski powstał w wyniku planowego skrzyżowania psa sealyham teriera i suki teriera szkockiego. Zamierzano utworzyć lekkiego psa do polowania, o krótkich kończynach, dobrze pigmentowanego, pojętnego, o małych, opadających, praktycznych uszach i sierści łatwej do pielęgnacji. Twórcą rasy był Frantisek Horák z Klánowic k/Pragi, który zaczął ją hodować w roku 1949. W roku 1959 jego psy zostały po raz pierwszy pokazane na wystawie jako teriery czeskie. Uznanie rasy przez FCI nastąpiło w roku 1963.

WYGLĄD OGÓLNY:
Pies o krótkich kończynach, dobrze zbudowany i umięśniony, o długiej sierści, prostokątnej sylwetce i opadających, średniej wielkości uszach.

WAŻNE WYMIARY: psy suki
Idealna wysokość w kłębie 29 cm 27 cm
Długość głowy 21 cm 20 cm
Szerokość głowy 10 cm 9 cm
Obwód klatki piersiowej 45 cm 44 cm (mierzony za łokciami)
Długość tułowia 43 cm 40 cm

ZACHOWANIE/CHARAKTER:
Spokojny, bez cech agresji, łatwy do prowadzenia, miły i wesoły pies do towarzystwa, z rezerwą wobec obcych. Psy tej rasy są wyjątkowo łagodne i zrównoważone.

GŁOWA:
W kształcie długiego, tępo zakończonego, ale nie szerokiego klina. Górna linia mózgoczaszki tworzy z górną linią kufy kąt ostry.
Mózgoczaszka między uszami niezbyt szeroka, zwęża się stopniowo w kierunku łuków nadoczodołowych. Kości policzkowe są średnio wystające. Guz potyliczny wyraźnie wyczuwalny. Bruzda czołowa mało zaznaczona. 
Stop niewielki, ale widoczny.
Trzewioczaszka:
Trufla nosowa dobrze uformowana, barwy ciemnej. U psów szaroniebieskich jest czarna, u mleczno-kawowych wątrobiana. Grzbiet nosa prosty.
Uzębienie: szczęka i żuchwa silne, zwarte w zgryzie nożycowym lub cęgowym.
Obustronny brak M-3 nie jest traktowany podczas oceny jako wada. Zęby są mocne, regularnie rozstawione, pionowo ustawione.
Wargi umiarkowanie mięsiste, dobrze przylegające.
Policzki niezbyt uwypuklone.
Oczy średniej wielkości, dość głęboko osadzone, o łagodnym wyrazie. Przykryte opadającą ku przodowi sierścią. U osobników szaroniebieskich oczy są brązowe do ciemnobrązowych, u mleczno-kawowych mają barwę jasnobrązową.
Uszy średniej wielkości, tak mocno załamane, że przykrywają całkowicie otwór uszny.
Ich osadzenie jest dość wysokie, przylegają jednak dobrze do policzków. Mają kształt trójkątny, z krótszym bokiem od strony załamania.

SZYJA:
Średnio długa i mocna. Od kłębu ma linię skośnie wznoszącą się. Skóra na szyi jest nieco luźna, jednak nie tworzy podgardla.

TUŁÓW:
Wydłużony.
Linia górna nie jest prosta, gdyż partia lędźwiowa i jej przejście w zad tworzą lekkie uwypuklenie.
Kłąb nie jest mocno zaznaczony, szyja dość wysoko osadzona.
Grzbiet silny o średniej długości.
Lędźwie stosunkowo długie, szerokie, umięśnione i lekko wypukłe.
Zad silnie rozwinięty, miednica miernie opadająca. Guzy biodrowe są często wyżej usytuowane od kłębu.
Klatka piersiowa raczej cylindryczna niż głęboka i płaska. Żebra wysklepione.
Brzuch pojemny, lekko podciągnięty, słabizny wypełnione.

OGON:
Za idealną długość uważa się 18-20 cm. Osadzony nisko, jest stosunkowo gruby. W spokoju opadający z lekkim zagięciem na koniuszku. Gdy pies jest pobudzony, nosi ogon poziomo lub wyżej, szablasto zagięty.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie proste, równolegle ustawione, o mocnej kości.
Łopatki muskularne.
Łokcie luźne, jednakże nie odstające na zewnątrz, ani wciśnięte do wewnątrz.
Łapy duże o wysklepionych palcach i mocnych pazurach. Opuszki silnie rozwinięte i pełne.
Kończyny tylne powinny być równoległe, silne, dobrze kątowane i mocno umięśnione.
Podudzia krótkie.
Stawy skokowe dość wysoko położone, silne.
Łapy mniejsze od przednich.

RUCH:
Swobodny, wydajny, żwawy i wytrwały. W galopie pies jest wolny, ale wytrzymały.
Przednie kończyny kierują się prosto do przodu.

SKÓRA:
Mocna, gruba, bez pofałdowań i podgardla, o odpowiedniej pigmentacji.

OKRYWA WŁOSOWA:
Włos długi, cienki, delikatny, ale mocny, lekko falisty, połyskliwy, nie za obfity. Teriery czeskie są strzyżone. Na przedniej części głowy nie skraca się włosa, ma on tworzyć brodę i wąsy. Pozostawia się także długi włos na kończynach, spodniej części klatki piersiowej i na brzuchu. W kondycji wystawowej sierść na górnej powierzchni szyi, łopatkach i grzbiecie nie powinna być dłuższa niż 1 do 1,5 cm. Nieco krótsza na bokach tułowia i ogonie. Bardzo krótki powinien być włos na uszach, policzkach, bokach szyi, łokciach, udach, podudziach i w okolicy odbytu. Przejścia między partiami strzyżonymi a sierścią naturalnej długości muszą być stopniowe i łagodne.
Umaszczenie:
Może być dwojakie:
- szaroniebieskie (szczenięta rodzą się czarne),
- mleczno-kawowo-brązowe (szczenięta rodzą się czekoladowo-brązowe).
U obu odmian dopuszcza się żółte, szare lub białe znaczenia. Występują one na głowie (broda, policzki), na szyi, piersi, brzuchu, kończynach i wokół odbytu. Bywa, że biały jest koniec ogona i kołnierz wokół szyi. Jednakże maść podstawowa musi zawsze przeważać.

WZROST I WAGA:
Wysokość w kłębie: wynosi 25 do 32 cm.
Idealny wzrost dla psa 29 cm.
Idealny wzrost dla suki 27 cm.
Waga nie powinna być niższa od 6 kg lub przekraczać 10 kg.

WADY:
Wszelkie odstępstwa od powyższego wzorca powinny być traktowane jako wady i oceniane w zależności od ich stopnia. Są nimi:
- słaba kość,
- niedopigmentowany nos (depigmentacja stała lub sezonowa),
- krótka, słabo rozwinięta lub spiczasta kufa o słabym uzębieniu,
- brak jednego siekacza,
- zbyt duże, wyłupiaste oczy,
- zbyt duże lub za małe uszy, noszone asymetrycznie, bądź innego kształtu niż przewiduje wzorzec,
- grzbiet zbyt długi, za krótki lub miękki,
- krzywe przednie kończyny, nieprawidłowa ich postawa,
- zbyt delikatna lub za gruba sierść.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
- agresja lub nadmierna lękliwość,
- brak więcej niż 4 zębów, brak 2 lub więcej siekaczy, kły wychylone ku przodowi.
- przodozgryz lub tyłozgryz,
- entropium bądź ektropium ,
- obwód klatki piersiowej przekraczający 50 cm,
- zakręcony lub nad grzbietem noszony ogon,
- chody nieskoordynowane, podrygujące lub skurcze podczas ruchu „Scottie Cramp” – choroba znana u terierów szkockich,
- sierść pręgowana po ukończeniu przez psa drugiego roku życia,
- kręcony, gruby lub watowaty włos,
- biel przekraczająca 20 % powierzchni ciała, biała łata na czole,
- waga mniejsza niż 6 kg lub przekraczająca 10 kg,
Psy posiadające wyraźne wady fizyczne lub odchylenia psychiczne powinny być dyskwalifikowane.

UWAGA:
Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra umieszczone w worku mosznowym.