Wzorzec FCI nr 72 /10.01.2011/GB

NORWICH TERRIER

Pochodzenie: Wielka Brytania
Data publikacji obowiązującego wzorca: 13.10.2010
Użytkowanie: terier.
Klasyfikacja FCI: grupa 3 teriery
sekcja 2 teriery małe
Próby pracy nie są wymagane.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY:
Norwich i norfolk terier wzięły swe nazwy odpowiednio od miasta i hrabstwa, ale jeszcze do połowy XIX wieku były to zwyczajnie psy wiejskie. Wśród przodków
tych pochodzących ze wschodniej Anglii terierów znajdowały się teriery glen of imaal, cairn i danie dimont, z ich potomków o maści rudej powstały dzisiejsze Norwich i Norfolk teriery. Jest to typowy krótkonogi terier o mocnej, zwartej budowie; wykorzystywany był do polowania na lisa i borsuka, ale także do tępienia szczurów. Ten uroczy terier jest nieustraszony, ale nie szuka zwady. W norze nie wycofa się przed najgroźniejszym przeciwnikiem, a zapis wzorca, mówiący o dopuszczalności „honorowych blizn zdobytych w walce” dobrze opisuje jakim psem mamy do czynienia. Norwich terier uznany został przez Kennel Club w roku1932 w dwóch odmianach: o uszach stojących i uszach załamanych. W 1964 roku psy o załamanych uszach uzyskały status odrębnej odmiany i nazwę norfolk terier.

WRAŻENIE OGÓLNE:
Jeden z najmniejszych terierów, zwarty, krótkonogi, mocny, o solidnym kośćcu i masie. Honorowe blizny zdobyte w walce nie powinny być uważane za
poważna wadę.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT:
Miłe, nie jest skłonny do awantur. Nadzwyczaj aktywny i odporny. Wesoły i nieustraszony.

GŁOWA:
Mózgoczaszka:
Czaszka: szeroka między uszami, o lekko zaokrąglonym czole.
Stop: wyraźnie zaznaczony.
Trzewioczaszka:
Kufa: klinowata i mocna. Jest ok. 1/3 krótsza od mózgoczaszki, którą mierzymy od guza potylicznego po niższą partię stopu.
Wargi: dobrze przylegające.
Uzębienie: szczęka i żuchwa mocne. Zęby dość duże w regularnym zgryzie nożycowym, co oznacza, że zęby szczęki przykrywają w ścisłym kontakcie zęby żuchwy. Ustawione pod kątem prostym.
Oczy: owalne, stosunkowo małe, ciemne i błyszczące. Żywe, pełne wyrazu spojrzenie.
Uszy: stojące, dobrze rozstawione, osadzone na szczycie głowy. Są średniej wielkości o spiczastych koniuszkach. Gdy pies jest zainteresowany, trzyma je prosto, w spoczynku mogą być położone do tyłu.

SZYJA:
Mocna, dobrej długości, pasująca do ciała, wtapia się harmonijnie w skośnie ustawione łopatki.

TUŁÓW: zwarty
Linia górna: równa.
Grzbiet: krótki.
Lędźwie: krótkie.
Klatka piersiowa: głęboka, długa o uwypuklonych żebrach.

OGON:
Kiedyś kopiowany lub nie.
Ogon kopiowany: średnio długo, wysoko osadzony, jest zakończeniem idealnie prostej, górnej linii tułowia, noszony pionowo.
Ogon niekopiowany: średniej długości, pasuje do sylwetki psa. Stanowi zakończenie idealnie równej górnej linii tułowia. U nasady grubszy, zwęża się ku końcowi. Tak prosty, jak to tylko możliwe. Noszony radośnie, ale nie zakręcony.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie:
Łokcie: przylegające do tułowia.
Przedramię: nogi mocne, krótkie i proste.
Śródręcza: mocne i pionowo ustawione.
Łapy: okrągłe, kocie o mocnych opuszkach. W postawie i w ruchu skierowane do przodu.
Kończyny tylne:
Wygląd ogólny: szerokie, mocne i dobrze umięśnione.
Stawy kolanowe: dobrze kątowane.
Śródstopie: Stawy skokowe nisko położone. Wykrok jest energiczny.
Łapy: okrągłe, kocie o mocnych opuszkach. W postawie i w ruchu kierują się do przodu.

CHODY:
Kończyny przednie kierują się na wprost. Tylne poruszają się po tej samej linii, co przednie. Śródstopia ustawione równolegle. Wykrok elastyczny. W ruchu pies
pokazuje opuszki tylnych łap.

SZATA:
Sierść: twarda, druciana, prosta i przylegająca do ciała. Podszerstek gęsty. Włos dłuższy i bardziej nastroszony na szyi, gdzie tworzy kryzę otaczającą głowę. Sierść na głowie i uszach krótka i gładka, za wyjątkiem brwi i niewielkich wąsów. 
Maść: wszelkie odcienie rudego, pszeniczne, czarne z podpalaniem lub grizzly. Białe znaczenia lub łaty są niepożądane.

WYMIARY:
Idealna wysokość mierzona w kłębie wynosi 25 cm.

WADY:
Wszelkie odstępstwa od powyższego wzorca powinny być traktowane jako wady i oceniane w zależności od ich stopnia oraz wpływu na stan zdrowia i dobre
samopoczucie psa.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
- Agresja lub wyraźna lękliwość
- Psy posiadające wyraźne wady fizyczne lub zaburzenia charakteru powinny być dyskwalifikowane.

UWAGA:
Samce muszą mieć normalnie rozwinięte dwa jądra umieszczone w worku mosznowym.